Boekrecensie: Tupla M. – Schuld

Titel: Schuld
Auteur: Tupla M.
Aantal pagina’s: 299
Uitgever: Verbum Crime

Een spannend verhaal van eigen bodem dat zich afspeelt op het Zeeuwse land.

Evalien besluit om samen met haar man Rik en hun dochter Pippa van het drukke Amsterdam naar het rustige Zeeuwse geboortedorp van Rik te verhuizen. Een traumatische gebeurtenis heeft hun leven op z’n kop gezet en ervoor gezorgd dat de relatie tussen de gezinsleden onder druk staat. Evalien is ervan overtuigd dat de verhuizing ze goed zal doen en dat ze allemaal weer de oude kunnen worden. Maar wat Evalien niet weet is dat er vroeger in het, op het eerste gezicht gemoedelijke dorp, heel wat is gebeurd en dat juist hun komst ervoor zorgt dat de geschiedenis weer tot leven komt.

Het lukt het schrijverduo Tupla M. behoorlijk goed om je vanaf het begin mee te slepen in deze literaire thriller. De duidelijke omschrijvingen van alles maakt dat het verhaal prima tot je verbeelding spreekt. Ook de verschillende geheimen die langzaam onthult worden, maakt dat je verder wil lezen. Je wil als lezer antwoorden zien en weten wat er schuil gaat achter het verdriet van deze familie. Schuld is geen thriller met allemaal moord, bloed en spannende hoofdstukeinden, maar echt een familieverhaal met een rauw randje.

Eerlijk is eerlijk, sommige ontrafelde geheimen vielen een beetje tegen. Misschien omdat ik het niet had verwacht, of misschien omdat het vanuit mijn oogpunt niet zo’n ramp is, terwijl dat vanuit het oogpunt van één van de personages wel een probleem is. Feit is dat iedereen er anders over zal denken. Laat dit je niet weerhouden om het boek niet te lezen. Het is verder een heerlijke thriller en als je eenmaal begint, kun je het niet meer loslaten.

 

 

Boekrecensie: Rebecca Makkai – De lener


Titel:
 De lener
Auteur: Rebecca Makkai
Aantal pagina’s: 326
Uitgever: Orlando uitgevers

Een boek over boeken. En een ontvoering door een tienjarige jongen. De lener, debuutroman van Rebecca Makkai,  is een vreemde eend in de bijt, maar een knap geschreven roman. 

De jonge en slimme Lucy Hull werkt als bibliothecaresse in een dorp. Een van haar vaste gasten op de kinderboekenafdeling is de boekenwurm Ian Drake, een tienjarige jongen uit een strenggelovig gezin. Ian heeft het zwaar, met zijn ouders die denken dat hij homo is en hun verbod op talloze boeken die hij wil lezen. De enige manier voor Ian om deze boeken toch te lezen is door ze de bibliotheek uit te smokkelen met behulp van Lucy. Als Lucy ontdekt  dat Ian een nacht heeft doorgebracht in de bibliotheek en hij aan haar vraagt om een stuk met hem te reizen, gaat ze daarop in. Dat had ze beter niet kunnen doen…

Al snel heeft Ian Lucy volledig in zijn greep en reizen ze steeds verder af met de auto terwijl Lucy probeert na te denken over hoe ze dit kan terugdraaien. Maar er is geen weg terug. Alleen de lange, onbekende weg voor hen.

Het grootste deel van deze roman gaat over de roadtrip die Ian en Lucy houden en ondanks het feit dat er weinig gebeurt, maken ze toch veel mee. De excentrieke vader van Lucy, de niet bestaande grootmoeder van Ian, stuk voor stuk bijzondere figuren. De weg is lang en het verhaal soms vreemd, wat dit boek juist weer uniek maakt. Wat daar zeker aan meewerkt zijn de talloze verwijzingen naar kinderboeken. Ontzettend knap van de auteur en heel leuk om te zien als lezer.

Daarnaast houdt de roadtrip je in de greep. Je hoopt met heel je hart dat het goed zal aflopen, maar diep van binnen weet je al dat die kans klein is. Het verhaal klinkt op het eerste gezicht als een spannend boek. Dat is De lener niet. De lener moet je lezen om zijn mooie woorden en zijn excentrieke karakter. Als je daarvan houdt, dan is dit boek geweldig en niet weg te leggen.

Nightwriters workshop thrillerschrijven

Een bekende bewering is dat er in Nederland meer dan een miljoen mensen zouden zijn die schrijver willen worden. NRC Next heeft laatst onderzocht of dit echt zo is en kwam op een aantal uit van zestigduizend mensen. Afijn, of het nu een miljoen mensen zijn of zestigduizend, veel zijn het er wel.

Een zeer klein deel van al die mensen, een stuk of veertig, verzamelde zich afgelopen zondag in Rotterdam voor een workshop thrillerschrijven van Judith Visser en Esther Kreukniet. In het sfeervolle Blender, geheel volgens de Nightwriters regels, kregen deze mensen alle ins en outs te horen over het schrijven van een thriller en het uitgeven van je eigen boek. En ondanks het feit dat er van maar bar weinig manuscripten uiteindelijk een boek wordt gemaakt, is er nog hoop.

Do: zorg ervoor dat je ontslagen wordt. Judith Visser weet er alles van. Het zorgde ervoor dat ze fulltime schrijfster kon worden. Of zorg net als Esther Kreukniet dat je met zwangerschapsverlof kunt gaan.

Don’t: clichés, clichés, clichés. Wees jezelf en wees origineel. Anders kun je het wel vergeten.

De aftrap van de workshop begon in elk geval al goed met deze verhalen. Ze vertelden onder meer hoe zij zelf schrijfsters zijn geworden, hoe ze schrijven en wat je wel en absoluut niet moet doen. Interessant!

Na deze sessie en een heerlijke lunch, kwam literair agent Chris Kooi zijn verhaal vertellen over de werking binnen de uitgeverij en hoe je je manuscript wel en niet moet aanleveren. Uit zijn verhaal werd duidelijk dat veel mensen hier nog iets over kunnen leren. Je manuscript aanleveren in een doos vol met knuffels en veertjes is in elk geval not done. En ook al worden er van de vijf manuscripten die dagelijks binnenkomen maar één à twee per jaar als boek uitgegeven, Chris Kooi zorgde ervoor dat dat iets positiever klonk dan hier geschreven staat.

Een workshop thrillerschrijven is natuurlijk geen workshop thrillerschrijven als er niet geschreven wordt. Na alle informatie ging iedereen een halfuur aan de slag met de zin: ‘Wat is hij groot,’ zei ze vol ontzag. De in eerste instantie lichtelijk suggestief ogende zin werd door iedereen meteen anders aangepakt en een uur later was duidelijk dat veel deelnemers alle tips en trics ter harte hadden genomen. Wat een verhalen zaten er al tussen!

Bedankt ladies (en heer) voor jullie inspirerende bijdrage aan de carrière van hopelijk een nieuwe generatie thillerschrijvers!

Boekrecensie: Alice LaPlante – Hersenspinsels

Titel: Hersenspinsels
Auteur: Alice LaPlante
Aantal pagina’s: 311
Uitgever: Orlando uitgevers

Een vrouw wier vingers met uiterste precisie worden geamputeerd. Een beste vriendin, ex-orthopedisch chirurg van beroep, die verdacht wordt van deze wanstaltige moord. Klinkt als een geval: zaak gesloten. Zij het niet dat de verdachte, de 64-jarige Jennifer White, aan alzheimer lijdt.

Hersenspinsels klinkt op het eerste gezicht misschien als een thriller, maar dat is het niet. De rode draad gaat niet over de moord, niet over de vingers of over de politie. Het gaat over de vrouw Jennifer White. Vroeger een succesvolle vrouw, nu een kasplantje. Met behulp van haar vriendin Magdalena en een notitieboek probeert ze bij de tijd te blijven. Soms krijgt ze vlagen van herinneringen terug, andere keren herkent ze niets meer. Dan wordt ze verdacht van moord. Een moord waar ze niets van weet en al helemaal niets van kan herinneren. Maar alle aanwijzingen die de politie vindt, wijzen naar haar. Hoe kun je je onschuld bewijzen, als er niets te bewijzen valt?

Wat dit boek zo bijzonder maakt, is dat het vanuit de gedachtegang van een alzheimerpatiënt wordt verteld. Alles wijst erop dat Jennifer de moord heeft gepleegd, maar doordat zij zich niets kan herinneren, blijft het voor de lezer ook een groot raadsel. Erg indrukwekkend hoe dat in een roman kan werken. Hierdoor is de tekst vaak opgebouwd uit korte stukjes tekst. Echte hersenspinsels. Ook blijft daardoor het verhaal je aangrijpen. Je wil weten of ze het heeft gedaan, of ze schuldig is. Maar de meeste puzzelstukjes ontbreken. Als dat voor de lezer al frustrerend is, hoe frustrerend is het dan wel niet voor de echte alzheimerpatiënt?

Hersenspinsels is een ontroerende roman. Spannend op zijn eigen manier, maar tegelijkertijd ook hartverscheurend. De schrijfstijl is bijzonder, al kan ik mij voorstellen dat niet iedereen het prettig vindt om het zo te lezen. Toch zou ik zeker een poging wagen. Juist het perspectief maakt het verhaal zo ontzettend uniek en aangrijpend. En het geeft je tegelijkertijd een kijkje in het leven van een mens die aan alzheimer lijdt. Iets waarvan je hoopt het zelf nooit te krijgen.

Go back to top